Elian's profileהןקמהקמןגם ש צן צקמאק תצ...PhotosBlogListsMore ![]() | Help |
|
June, 2008 recuerdoque triste es despertar y ver tu realidad que todo es mentira
ver quei mi vida va en otra direccion y hoy me duele el corazon en especial
por estar solo otra vez,pero este soy yo,aun tengo razones para levantarme
y podre caer mil veces y podre recuperarme no podre tener amor pero si tengo el valor
para empezar de nuevo y si me perdiera otra vez me encontraria.
pero no dejo de tener miedo de caer en el vacio de no sentir
ya nada que muera mi ilucion que no le encuentre ningun sentido
a la vida haya afuera
me canza cargar ya mi pasado que duele como si fuera mi futuro
digame como se puede curar una heridad cuando perdonar es tan dificil
y cuando olvidar no se consigue, como enfrentarce a la vida con el corazon hecho pedazos
el dolor te hacer ver que nada es seguro que los amigos desaparecen que el que te decia amar no esnta
que solo se puede contar con DI-S
Y no se extranen verme veviendo el veneno de los que me mordieron el corazon
sin tan solo pudiera detener el tiempo aqui,como arancarme este pasado
MI DI-S por que!!!! si vez mis alas desplumadas te cuesta tanto darme el sol
sera que el dolor me hace vivir,no encuentro una razon del por que vivo asi
solo confie en ti.quiero que deje de venir a tocar a mi puerta la memoria del pasado
pues me duele recordar lo que me paso, si solo fue mi inocencia la que causo este dolor
que me lastima el corazon
como duele mi corazon que lastimada tiene una ala y no puede volar libre como quiero.....
May, 2008 MI PEOR ENEMIGO
Ya oigo como llegan los lamentos, tristes y lentos pero inevitablemente se acercan, paso a paso, de noche, en silencio, música para la muerte de mi peor enemigo.
Me callo y espero. Observo la nada que envuelve esta noche extraña como la nada que cubría su extraño corazón. Espero y suspiro y busco la razón. Suspiro y me pregunto qué pasó, porqué y cuando... ya no recuerdo cuando... se ha perdido en esta oscuridad y en este momento que me parece eterno, no sé como explicarlo.
Me he perdido, me busco y no me encuentro porque no me conozco. Durante tanto tiempo huí de él... quizá el mismo tiempo que lo perseguía o me perseguía él y escapaba de mí también. No puedo creer que ya no esté aquí, que no esté en ningún sitio y peor aún, que no pueda ni quiera regresar al mundo en el que nos enfrentábamos una y otra vez; en el que discutíamos en el que nos enfadábamos en el que descargábamos nuestra rabia en el que curábamos nuestras heridas el uno al otro sin darnos cuenta... y esta noche estoy aquí escuchando el latido de mi corazon y los amargos cánticos de tu muerte, amargos como lo fue tu vida, como agria es la mía... viendo tu frío cadáver con mis fríos ojos esperando a que me digas ¿Qué es lo que miras? Que saltes del féretro y me grites, me insultes, me pegues y luego abuses de mi. Es por esto por lo que he venido. Para ver como vives y no como mueres, quizá es porque al fin y al cabo te he querido más que a ninguno de mis amigos y no te lo he dicho nunca, pero ahora ya no importa.
Tú eras mi padre, el desapoyo, el extremo opuesto que todo el mundo necesita, sólo que yo tenía dependencia extrema de ese opuesto, por eso ahora estoy vacío, más de lo que los dos lo estábamos porque nos teníamos el uno al otro, para lo malo y lo peor. Los dos los sabíamos pero teníamos demasiado orgullo... y ahora... hasta sería capaz de derramar lágrimas dulces para honrar tu muerte y aunque los demás, tus amigos, los que están aquí para recordarte y olvidarte con un gesto de bondad, me odian, porque piensan que estoy contento y que vengo a reírme en tu cara pálida y sin las cejas fruncidas de odio, no es así; realmente estoy muy triste y tú muy contento de ver rebajarme tanto, de quitarme el orgullo que me consume y que estando vivo me ha matado, tú aunque muerto, seguramente estarás mejor que yo, sobretodo si tu espíritu merodea por este discontinuo espacio . Siempre has ido al contrario que yo, a la inversa y al revés: Nuestros gustos eran totalmente diferentes y cuando había que conseguir algo los dos nos enfrentábamos como en una absurda competición o un torneo de tontos:una lucha ntre el infierno y el honor... y has ganado. Te mereces toda mi poca voluntad, todo mi poco amor, toda mi escasa energía que gasté en odiarte, te mereces mi alma y mis bienes que no me importan nada. Tu has ganado: Estoy vivo y tú muerto como siempre al revés, peor aún o aún mejor: estoy muerto por dentro pero tu muerte es digna y la mía deshonrosa. Si de alguna manera puedo hacer que muera dignamente lo haré porque espero encontrarte en alguna parte y que tú encuentres en mí un hijo de verdad.
April, 2008 3 de abril 2008Hoy creo que estoy enamorado pues empiezo a cuestionarme si lo estoy, quiero estrecharte y sentirte muy mio y amarte, el miedo me asecha de tanto pensarte, de tanto anorarte, hoy le llora a tu ausencia suspiro y suspiro y cierro los ojos pretendiendo sonarte , mi sueno es tan tierno, te beso, te estrecho en mis brazos y me pierdo en tus brazos hoy son tan dichoso con solo pensarte, con solo sonarte January, 2008 Temblando ante D-osEsta manana vi un lindo dia con sol y pensar que estamos en el otono...las hojas secas caidas en el suelo esperando que algun nino las recoja... eso lo hacia yo cuando pequeno Ja..ja..ja.. que tiempos aquellos, me pongo a pensar y por mi mente pasa una pelicula de mi ninez que lida pelicula y apenas esta comensando me veo con 4 anitos mi primero dia de clases, la maestra me quiere mucho,pasa los dias una madrugada mi madre emigra a otro hogar la quiero tanto que me hago el dormido para no despedirme, se queda mi abuela conmigo, eran epocas dificilies a los 12 anos estudiaba secundaria y musica y canto,a los 17 decidi decir que soy gay, desde entonces una soledad enorme me acompana, me sirvio de mucho... aprendi que tenia que demostrar al mundo lo que seria capas de hacer, hoy orgulloso ,Si orgulloso de lo que mi soledad me enseno a ser un HOMBRE respetado con espirito y aparencia jovenil... Aun me queda mucho por caminar pero mi soledad y yo nos reimos de los malos ratos que pasamos juntos. Seguire otro dia. son las 9 de la noche, no niego me siento triste,tengo precaucion pues a la vuelta de la esquina me espera el cielo y el infierno ante el peligro que esto representa mi valentia se debe concentrar en ser testigo,victima,amigo de ese que se me representa cada manana dentro del espejo ,tomo mis alas y me mantengo en el propio cielo,cuando domine el vuelo aprendere a batallar incluso contra mi mismo y entondes desendere devuelta a la esquina
MI D-OS ...si yo te pidiera que dejaras caer sobre mí la tormenta que el cielo está guardandose?Por favor...Que me llueva encima hasta que quede limpio de mi tristeza y dolor.Quiero que me oigas, sin juzgarme,quiero que confies en mi que soy homosexual no demonio, quiero que me ayudes..sin intentar decidir por mi,quiero que me cuides,dicen que aprietas pero no aorca,yo quiero que me abraces sin asfixiarme,quiero que conoscas las cosas mias que mas te gusten que las aseptes y no pretendas cambiarlas quiero saber que hoy puedo contar contigo no con tu ley de la Tora)Quiero que las hojas que esconden el camino borren mis pasos para no dejarme retornar donde se me perdieron los prejuicios que me quedaban.estoy algo confundido, no se si deba mirar al cielo y tropezarme con lo que tengo enfrente o si debo mirar el camino y tropezar con mi pasado, no se que es peor que me duela el corazon y saberlo vivo o que no me duela por no tenerlo ![]() December, 2007 GRACIAS POR LEERLOCuano recien me iniciaba en el mundo de las relaciones, cuando decidi que estaba listo para salir lastimado buscando mi media naranja, lo veia todo con emocion y con miedo, mas miedo que emocion por que no tenia ni idea de como empezar con eso o con que tipo de persona iba a tener la suerte o la desdicha de iniciarme en el dificil camino del amor, el camino que sirve para encontrarse con alguien mas que desea voluntariamente caminar contigo.
La primera conclusion: Idealizo a mi pareja.
DEJAR DE IDEALIZAR A NUESTRA PAREJA PARA NO EXIGIRLE QUE CUMPLA CON NUESTRAS EXPECTATIVAS.
Como ya lo dije para mi fue exageradamente dificil entender y sobre todo hacer esto, pero les aseguro que vale la pena por que uno deja de molestarse si la (el) otro fuma o no, si le gusto el color blanco y a mi el azul, al hacer esto no solo disfrutamos mas la relacion sino que le damos el espacio a la persona y eso la(o) motiva a comportarse igual y por que no a involucrarse mas en la relacion.
La segunda conclusion: Dejar de buscar a mi media naranja y buscar una naranja completa
Me imagino tu cara de "Mande?", que no estabas hablando de relaciones??, asi es, me refiero a la pareja o a la persona que conforma conmigo la pareja como naranja completa/media naranja para tratar de darle cierta frescura al texto, algunas personas le dicen mi otra mitad, lo que me faltaba, lo mejor de mi o simplemente mi novi@, llamale como quieras pero en este texto usare lo de la naranja.
El problema mas grande que he tenido en mis relaciones es este precisamente, busco a una media naranja, es decir una persona incompleta la cual me necesita para completarse, para estar mejor, para esforzarse y rendir mas. Yo necesito esta persona para precisamente sentirme necesitado, querido, util y tener cierto control sobre mi pareja, para ejemplificar un poco, si mi pareja no va a bailar conmigo no va, si va se tiene que hacer a la idea de que puedo no estar cuando me necesite y como me necesita no se puede dar ese lujo y por eso no va, como la persona depende de mi para muchas cosas, yo tengo mucho control sobre esa persona y a la inversa, como yo tambien soy una media naranja yo tambien tengo necesidades que espero poder satisfacer con mi pareja en turno, de igual manera mientras depende de mi pareja mas control tienes sobre mi.
Esto seria la perfecta simbiosis, la mejor union, la mejor sociedad, de no ser por una cosa:
LOS HUMANOS SOMO INDIVIDUOS VINIMOS SOLOS AL MUNDO, DE UNO POR UNO, UNO A LA VEZ Y NO VINIMOS EN PAQUETES.
Los problemas que yo percibi en este tipo de relaciones son celos, falta confianza e incluso infidelidades, cuando se da una de estas cosas en una relacion, la relacion no puede prosperar y todas estas cosas son producto de lo mismo: la otra persona me sofoca, no me da mi identidad ni mi espacio.
La propuesta que tengo es antes de buscar una pareja, alguiena quien amar y querer de verdad mejor vamos a ver para adentro de nosotros mismo, vamos a vaciarnos de lo que ya teniamos y llenarnos con cosas nuevas y mejor para no ofrecer una media naranja y mejor la naranja entera, para tener lo que yo le digo una relacion real y comprometida, no solo con la pareja sino con uno mismo, ofrecer lo mejor que tenemos y somo para recibir lo mejor del otro, esto a mi parecer, es una verdadera relacion...
Muchas gracias por leer.
December, 2007 ESTOY TRISTE
Hoy estoy triste y necesito un amigo. Tengo ganas de llorar y necesito a quién esté a mi lado escuchando en el silencio mi llanto y que acaricie mi pelo mientras entiende mi pena.
Hoy no puedo soportar el dolor que llevo dentro, me ahogo y me desespero, necesito un amigo...
La vida es complicada e implacable, pasa rápido, nos renueva, nos convierte, nos rejuvenece y envejece a su antojo, nos muestra lo peor y también lo mejor; la vida es caprichosa.
Todo estaba borroso, hacía calor, iba caminando despacio en busca de un taxi, pero estaba tan aturdido que tampoco me importaba seguir andando durante un buen rato más, no tenía prisa por llegar a casa; no quería llegar a casa y escuchar su silencio.
Cuando llore, quiero que puedas abrazarme tan fuerte que la respiración ahogue mi pena, cuando llore quiero que me susurres al oído que tú estás aquí para cuidarme, cuando llore quiero que tu fuerza me traspase y me sienta pequeño y recogido.
Las veces en que me encojo y ya no puedo hacer nada por mí mismo, esas veces en que las lágrimas se me anudan al alma y no salen ni entran, sino que se quedan estancadas como una nube oscura que emborrona el cielo, esas veces, pienso en el invierno y en la nieve . Me pierdo entre la nieve blanca y sucia, llena de huellas de nadie que se borran y dejan de existir. Me pierdo en la brisa que adormece el frio
Hoy quiero empaparme del olor de otro cuerpo, del calor reconfortante que llega a través de una piel que no es la mía. Hoy quiero llorar dejando el alma desnuda y fría, hoy quiero poder recogerme en tu mirada y que me arrulle tu silencio. Y si tus manos están llenas en la ternura del que no sabe cómo recoger ese desgarrón de aliento, se llenarán de mil poesías que arroparán el destrozo de mi alma.
Tengo ganas de que una mirada entienda lo que las palabras no pueden expresar. Sentirme arropado al abrigo del plumón de la compañía que da sin exigirte, que se da sin que te regales, que se conmueve sin que le tengas que contar nada, que te comprende aunque no puedas dejar de sollozar, que te recuesta en su cuerpo y te mece deteniendo su reloj y regalándote las horas muertas que pasan entre su respirar y el tuyo; pegados piel con piel.
Esta noche quiero llorar sin saber por qué, por todo y por nada, porque las lágrimas también traen alegría, porque bajo las penas siempre hay una luz que te indica un camino donde respirar un poco más, porque el sendero oscuro se abre a un prado verde que te seca las lágrimas y te descongestiona el sentimiento. Porque detrás del dolor viene algo de paz, y porque bajo el surco de la pena siempre encontramos la fortaleza de la vida que te empuja hacia delante con un impulso rudo de los barridos de sus agujas afiladas.
Y siento cómo voy creciendo en un pozo gris dibujado por una extraña melancolía, y miro en dirección a tus ojos, observándolos desde más allá de mi alma, e intuyo que tú, callado, mudo, me rescatas de las telarañas frías de la soledad donde oculto los secretos de mi corazón. Respetas ese ambiente plagado de nadas, desde ese lugar tus ojos hicieron vacío en el agua muerta de mi corazón, te postras tranquilo con los brazos abiertos y las palmas recogidas, mientras ahogo tu cuello de lágrimas secas que contienen los arañados de toda una vida. Estás ahí, simplemente estás, y eso quiero; que sigas conmigo rescatándome, rescatándome de la pena, llorando conmigo en silencio, enjuagando mis sollozos mientras sigues tocándome el pelo...
Y cuando las nubes de mi cielo oscuro comiencen a abrirse y dejar que su lluvia salga del todo, y se escurra de mis mejillas a tu piel templada, asómate conmigo a la ventana a contemplar si sale el arco iris.tomame la mano, amigo, que sólo necesito eso; una mirada callada y las palabras que brotan a tropezones por tus ojos claros sin tener palabras que decir.
Quédate conmigo entonces, que aunque no pueda expresar toda la amargura de mi ser, te estaré necesitando más que nunca... Quédate conmigo entonces, mi vida, protegiéndome de todo y de nada; rescátame de mi, aunque tus consejos lleven impregnados los errores de mi vida. Acógeme en tu vida porque te estaré necesitando más que nunca: ¡te necesito tanto!...
Hoy quiero llorar y dejar que el tiempo pase sin tener que decirme a mí mismo por qué lloro. Lloro porque estoy triste, lloro porque le quiero y no está, lloro porque me hace falta, lloro porque no quedan palabras que puedan expresar lo que siento y la pena me ahoga, y las lágrimas saldrán cuando estés cerca necesitando que tan sólo las recojas como la hierba seca recoge el sereno de la mañana.
Llorar por que sí, porque con las lágrimas también se puede sonreír, porque con las lágrimas uno se siente vivo, humilde y cercano; llorar porque a veces no hay nada mejor con lo que romper un silencio que devora y mata por dentro. Llorar porque te quiero, y llorar porque a veces no me quiero yo a mí tanto como puedo llegar a quererte. Llorar porque se me olvida que estoy vivo y eso hace necesario sufrir...
Llorar, porque sólo así se ama, porque sólo así noto que me quiero y que quiero seguir sobreviviendo en este mundo encogido por disiluciones. Llorar por amor, porque eso es la vida; un llanto rotundo que explota con la vitalidad que sacude al dolor, llorar porque sólo así siento que estoy en paz con el mundo.
Y aquel día de calor sofocante, tú te paraste frente a mí cuando pasaba cerca de aquella fuente sin agua, me sonreíste despacio, me miraste, y eso fue todo; eso fue suficiente para saber que ya te querría para siempre. Dejaste una huella rota en el tiempo de aquel tardo caminar, y mi corazón se fue contigo en esos días extraños donde mi imaginación vivía y mi cuerpo no.
Nadie piensa que una simple mirada a un desconocido pueda robar una parte de su esencia, quedarse congelado para siempre en el infinito de la imaginación. Llorar por una mirada, es como llorar una muerte; tan fuerte y tan frágil a la vez... O como llorar por una sonrisa; forma parte de las muchas contradicciones de esta vida. Vida ridícula, cruel, beligerante, antagonista de nuestra propia esencia... Por eso la vida es amor, el amor es llanto, y la felicidad también es dolor.
Y por eso, en este día , me acuerdo de aquella luna mora brillando sola con su media mueca, sonriendo para mí y para tu recuerdo, enjugándome las lágrimas sin palabras y haciéndome sonreír tan sólo con su toronja luz.
Sé que dicen que llorar no siempre es bueno, pero también leí una vez que aún cuando estás triste debes sonreír saludando a todos y a nadie, preparándote para un dolor oculto dentro de las pirámides forjadas de lo más profundo de tu alma; porque nunca sabes quién puede estar delante de tu sonrisa, mirándote por dentro y preparándose para sentirse vivo y confuso, en este divagar raro de los sabios disolutos del firmamento.
Sólo la muerte nos puede rescatar de la pena, pero bien es verdad; que sólo la vida nos puede rescatar a nosotros...
Y el tiempo ha pasado, y de aquel día tengo nuevos recuerdos; tu sonrisa y tus manos agarrando unas gafas oscuras y unas llaves de coche. Y nuevos recuerdos quieren hacerme creer que tu camisa era clara como tus ojos, y tu piel oscura como el gatuperio mío. Y de ese día cansino y acalorado, sigo rescatando los colores pastel con los que mi mente dibuja tus nuevos gestos y policroma las palabras que yo debí decir...
Ahora que el tiempo ha pasado, sigo necesitando respirar de aquel día, y estoy triste pero tranquila, porque las lágrimas que comienzan a brotarme no harán sino limpiarme los rasguños de esta vida. Y ese momento especial; especial como las primaveras, los atardeceres y las sonrisas, quiero compartirlo contigo.
Y por eso, en este día de agua, me vuelvo a acordar de aquella luna mora brillando sola con su media mueca, haciéndome reír y llorar. Y si estás conmigo, dejaremos que la luna sea una puesta de sol para los enamorados, y tú serás mi luna; enjugándome las lágrimas sin palabras y haciéndome sonreír entre abrazos, los dos solos, tan sólo a la luz de las velas...
August, 2007 ESTA MANANA
Esta mañana me he dado cuenta de las cosas, de las babosadas que por cosas de la vida escribo.
De los resultados de una estupida historia, De cada uno de los problemas que enfrento día a día Tratar de sobrevivir a esta vida ya no es lo mismo Tratar de pasar por encima ya no es tan fácil Hay que molestar a otros para poder pasar a través Hay que aprender a vivir Y como dice un muy buen amigo mió: Aprender a vivir la vida loca Dejar de ser por un instante Meterte en el rol de ser viviente en este mundo Dejar de pensar en si mismo Para poder avanzar Aprender a comprender al oponente Para poder seguir Por k la estupidez de esta vida Ya no es vida Es tan solo una idiota competencia Para poder llegar a la meta Aunque en realidad que hay en la meta No lo se…. Creo que lo descubriremos el día en que lleguemos Si es que algún día llegamos Creo que la meta no es más Que un estupido reflejo de una realidad imaginada Por que las metas cada uno se las traza Las metas tan solo son ilusiones de lo que queremos llegar a tener o hacer algún día Y lo que yo quiero para este día es encontrar Encontrar el misterio de la vida Que como todos dicen seria la felicidad Pero como poder ser feliz en un mundo tan incompleto En donde no obtengo todo lo que quiero Si tan solo por una vez me fuera concedido un deseo Seria conseguir todo lo que quiero Aunque seria peligroso por que seria una autodestrucción Terminare esta estupidez con una frase que aprendí hace apenas unas semanas Con respecto a mi deseo: “ser amigo de quien te rompió el corazón no es solo imposible, si no autodestructivo” Cansado de esperar las palabras que nunca llegaran
El corazón que nunca latirá La sonrisa apagada que el día ha borrado Y la noche ha lastimado El alma que llora por eventos pasados Te espere el tiempo necesario Ahora perdóname pero ya no te amo Lo has logrado sabes Lo has logrado Ya no te amo Sonrisa
Aquella fingida alegría Que paso con los te quiero Que paso con las promesas Ahora vuelves la cara pequeña bestia Me mientes y lo sabes Odio tus promesas Cuando me dices no me iré de tu lado Y a la primera me dejas Me olvidas Maldita inocencia Una vez más te juegan Maldita inocencia Deja ya las tormentas Convierte el infierno en paraíso Deja de odiar y comienza a amar A atrever a lanzar Maldita inocencia dame alegría Y devuélveme la vida Te regale una sonrisa el primer día
A pocas horas después eras dueño de mi vida No la cuidaste La lastimaste Hiciste que llorara Hiciste que sangrara Eliminaste una inocencia Perdiste una vida más en tus manos Una jugada en falso y la dejaste sin nada Es tiempo, es dolor, fue amor Fue amor… Un pasado que en el olvido se perdió No descubrió la salida y sola se quedo Sola y perdida una vida sin rumbo Por dejarla en tus manos y decidida así Así fue como perdió Un día más
Lleno de ilusiones Que seguro tú desaparecerás Una día más envuelto en tu veneno Ahogándome en tu vida Una vida mas que desaparecerás Una noche más que con tus caricias me mataras Una vida mas que dedicare a tus heridas Una palabra más diré para Acabar con tus mentiras Tus palabras que me transmiten veneno Veneno en el que me has matado toda la vida Sonrisa
Aquella fingida alegría Que paso con los te quiero Que paso con las promesas Ahora vuelves la cara pequeña bestia Me mientes y lo sabes Odio tus promesas Cuando me dices no me iré de tu lado Y a la primera me dejas Me olvidas Maldita inocencia Una vez más te juegan Maldita inocencia Deja ya las tormentas Convierte el infierno en paraíso Deja de odiar y comienza a amar A atrever a lanzar Maldita inocencia dame alegría Y devuélveme la vida
Αυτό το πρωί έχω πραγματοποιήσει το πράγμα, των αυτών babosadas που από τα πράγματα της ζωής γράφω. Από τα αποτελέσματα μιας ιστορίας estupida, καθένα των προβλημάτων ότι αντιμετωπίζω την ημέρα ημέρας για να προσπαθήσω να επιζήσω αυτής της ζωής δεν είναι πλέον το ίδιο για να προσπαθήσει να συμβεί επιφανειακά δεν είναι πλέον τόσο εύκολος είναι απαραίτητος να ενοχλήσει σε άλλα να είναι σε θέση να συμβεί να διαπερνήσει είναι απαραίτητος να μάθει να ζει και όπως λέει σε έναν πολύ καλό φίλο miσ: Για να μάθει να ζει η τρελλή ζωή για μια στιγμή για να σταματήσει Meterte στο ρόλο της ύπαρξης ζωντανή σε αυτόν τον κόσμο που αφήνει να σκεφτεί για εάν ίδιος για να είσαι σε θέση να προωθήσει για να μάθει να περιλαμβάνει/καταλαβαίνει ο αντίπαλος για να είναι σε θέση να ακολουθήσει από το Κ η ηλιθιότητα αυτής της ζωής δεν είναι πλέον ζωή είναι ένας τόσο ενιαίος ηλίθιος ανταγωνισμός για να είναι σε θέση να φθάσει στην πραγματικότητα στο στόχο αν και αυτός είναι στο στόχο όχι αυτό .... Πιστεύω ότι θα ανακαλύψουμε την ημέρα σε το δεδομένου ότι φθάνουμε εάν είναι ότι someday φθάσαμε εγώ θεωρούμε ότι ο στόχος είναι όχι περισσότερο από απεικονισμένο estupido μιας φαντασμένης πραγματικότητας έτσι ώστε οι στόχοι καθένας το σχέδιο που οι στόχοι τόσο ενιαίοι είναι παραισθήσεις των οποίων θέλουμε να πάρουμε να έχουμε ή να κάνουμε και τι το ι someday θέλει για αυτήν την ημέρα είναι να βρεί για να βρεί το μυστήριο της ζωής που δεδομένου ότι όλοι λένε σοβαρός την ευτυχία αλλά όπως τη δύναμη να είναι ευτυχείς σε έναν τόσο ελλιπή κόσμο μέσα όπου δεν λαμβάνω όλα τι θέλω εάν τόσο ενιαίος μιά φορά με χορηγήθηκε σε μια επιθυμία σοβαρό για να λάβει όλα τι θέλω αν και σοβαρός επικίνδυνος έτσι ώστε σοβαρή μια αυτοκαταστροφή θα τελειώσει αυτήν την ηλιθιότητα με μια φράση ότι έμαθα μετά βίας τις εβδομάδες πριν όσον αφορά την επιθυμία μου: "να είσαι φίλος του οποίου έσπασε την καρδιά σε σας δεν είναι ενιαία αδύνατη, εάν το nonautodestructivo" κούρασε για να περιμένει τις λέξεις που δεν έφθασαν ποτέ η καρδιά που δεν θα ενοχλήσει ποτέ το θαμπό χαμόγελο που η ημέρα έχει σβήσει και η νύχτα έχει βλάψει την ψυχή που οι κραυγές από τα τελευταία γεγονότα περιμένουν τον απαραίτητο χρόνο perdσname τώρα σε σας αλλά δεν σας αγαπά πλέον εγώ εσείς την έχει λάβει εσείς ξέρει την έχετε λάβει δεν βρίσκεστε πλέον χαμόγελο αγάπης ι σε σας ότι προσποιημένη χαρά που σας διασχίζουν με την αγάπη ι ότι μετάβαση με τις υποσχέσεις τώρα επιστρέφετε το μικρό κτήνος προσώπου εσείς σε με και ξέρετε στην έχθρα τις υποσχέσεις σας Όταν με λέτε εγώ δεν θα πάτε μακριά της πλευράς σας και πρώτα με αφήνετε εσείς ξεχνάτε την αθωότητα βλασφημίας μιά φορά πάλι σε με θύελλες φύλλων αθωότητας βλασφημίας παιχνιδιού ήδη γυρίζετε τον παράδεισο κόλασης αφήνει το μίσος και αρχίζει να αγαπά να στείλει στη χαρά κυρίας αθωότητας βλασφημίας και devuιlveme η ζωή σας δίνει ένα χαμόγελο η πρώτη ημέρα σε στον ιδιοκτήτη λίγων εποχών ωρών αργότερα της ζωής μου δεν πήρατε την προσοχή από το εσείς το βλάψατε εσείς προκαλέσατε ότι φώναξε εσείς προκάλεσε ότι ένα παιχνίδι σε ψεύτικο που αιμορραγήθηκε εσείς απέβαλε μια αθωότητα σκοτωθήκατε ένα περισσότερο στα χέρια σας και το αφήσατε χωρίς τίποτα που είναι χρόνος, είναι πόνος ήταν αγάπη ήταν αγάπη... Ένα παρελθόν που forgetfulness χάθηκε δεν ανακάλυψε την έξοδο και ενιαίος παραμένω ενιαίος και χαμένος μια ζωή χωρίς σειρά μαθημάτων για να το αφήσει στα χέρια σας και έτσι αποφασισμένος έτσι ήταν δεδομένου ότι έχασε μια πληρέστερη ημέρα των παραισθήσεων από σίγουρα θα εξαφανιστείτε μια περισσότερη ημέρα που περιβάλλεται στο δηλητήριό σας πνίγοντας σε με στη ζωή σας μια ζωή αλλά που θα εξαφανιστείτε μια νύχτα περισσότερο απ' ό,τι με τα χάδια σας σκοτώσατε μια ζωή σε με αλλά που θα αφιερώσω στις πληγές σας μια περισσότερο μια λέξη που θα πω για να τελειώσω τα ψέματά σας οι λέξεις σας που διαβιβάζουν το δηλητήριο σε με δηλητήριο στο οποίο με έχετε σκοτώσει όλο το χαμόγελο ζωής που ψεύτικη χαρά Εκείνη η μετάβαση με το ι σας αγαπά ότι η μετάβαση με τις υποσχέσεις τώρα εσείς επιστρέφει το μικρό κτήνος προσώπου βρίσκεστε σε με και ξέρετε στην έχθρα τις υποσχέσεις σας σε το όταν με λέτε εγώ δεν θα πάτε μακριά της πλευράς σας και πρώτα με αφήνετε εσείς ξεχνάτε η αθωότητα βλασφημίας άλλη μια φορά σε με θύελλες φύλλων αθωότητας βλασφημίας παιχνιδιού ήδη εσείς γυρίζει τον παράδεισο κόλασης αφήνει το μίσος και αρχίζει να αγαπά να στείλει στη χαρά κυρίας αθωότητας βλασφημίας και devuιlveme τη ζωή
|
![]()
הןקמהקמןגם ש צן צקמאק תצן יםךםבשודאםמן ךש צוקראק מםד דקפשרשרש |
|||||||||||||
|
|